Home » vetverbranding » Halve triatlon in het prachtige New Forest, Zuid-Engeland

Halve triatlon in het prachtige New Forest, Zuid-Engeland

Hier had ik zo lang naar uitgekeken. Niet alleen de wedstrijd, maar gewoon opnieuw vertoeven in het New Forest, een speciaal natuurgebied waar ik veel goede herinneringen aan heb. Het moment dat ik van de veerboot reed in Dover, was ik meteen blij. Daar kon de lange autorit vol fileleed naar Ringwood niks aan veranderen. Ik was hier om te genieten van alles aan dit weekend, sociaal, de omgeving, de relaxmomenten, en natuurlijk ook de halve triatlon op zondag.

Edward, waarmee ik chiropraxie studeerde, kwam ook even af. We proberen elk jaar eens samen te komen, meestal gelinkt aan sport. Deze keer was hij er als steun. We verkenden het fietsparcours op zaterdag, om mijn geheugen op te frissen na al die jaren. Lawrence, een andere triatlonvriend van vroeger, woont in Bournemouth en zou de triatlon ook doen. Het was echt tof hem ook nog eens terug te zien.

Zondag stond ik op om 4.00u om te ontbijten en maakte me klaar om naar de wisselzone te fietsen, amper anderhalve kilometer verder. Toen ik aankwam, hoorde ik dat de start was uitgesteld omdat de nabije snelweg afgesloten was. Om 7.34u werden we eindelijk met z’n 200 losgelaten. Ik zwom vrij goed, vond het goeie ritme pas echt in de tweede ronde, en kwam tevreden uit het water. Anders dan vroeger, lag de eigenlijke wisselzone niet aan het meer, maar anderhalve kilometer verder, aan het schooltje van Moyles Court. We moesten dus eerst half wisselen aan het meer, gans dat eind lopen naar de echte wissel, om daar dan op de fiets te springen. Vond ik niet erg, een goeie opwarming voor de fietsproef.

Het fietsparcours bestond uit 3 ronden van zo’n 32 km, zodat het in totaal meer dan 96 km bedroeg. Dit en het stukje lopen na het zwemmen namen mijn hoop weg om onder de 5 uur te finishen. Ronden 1 en 2 gingen goed en werden telkens afgewerkt in minder dan 55 minuten. Ronde 3 daarentegen begon de motor serieus te sputteren, ik deed er plots 60 minuten over. Als je denkt dat de gemiddelde snelheid per ronde van 35 naar 32 km/u zakte, is dat een aanzienlijke verzwakking. Ik rolde T2 binnen in 20ste positie.

Vrijwel meteen na de wissel moesten we een eerste heuvel oplopen. Als je kracht al op de fiets verdwijnt, weet je dat dit niet vlot gaat. Het werd er niet beter op op het golvende loopparcours. Bovendien liep 90% offroad, over soms erg ruwe paden. Mijn minimalistisch loopschoeisel was niet ideaal; hoewel ik daar nog goed mee om ging. Het grootste probleem was te weinig loopkilometers in de voorbereiding, wat extra duidelijk werd na een slecht ingedeelde fietsinspanning. Het begon met enkel de steilste stukken stappen. Het werd echt dramatisch na 11 km, op de derde van vier heen-en-weerlussen. Ik stapte meer dan ik liep, voelde me energieloos, en begon serieus te overwegen om de kortste weg naar de finish te nemen.

ZWEM T1(a) T1 loop T1(b) FIETS T2 LOOP FINISH
33:27 1:36 6:25 1:09 2:51:00 2:04 2:04:38 5:40:20

Terug bij de bevoorrading, nam ik wat energiedrank, vulde het handflesje bij, en sloeg alsnog rechts af voor de laatste lus heen-en-weer. Rond 14 km haalde Christie, die voor een trio-team liep, me in op het zeldzame vlakke stuk asfalt. Ik liep wat mee, ze begon te babbelen, mijn gemoed ging omhoog. Voor we het wisten, waren we bij het laatste keerpunt. We bleven samen, liepen meer dan we stapten, tot de bevoorrading, waar ze drank nodig had. Ik liep door met nog 2,5 km naar de meet. Eigenaardig genoeg voelde ik me plots vrij goed. Ik vloog de laatste heuvel naar beneden en liep nog vlot binnen in 5 uur 40 minuten.

Ik ben er nog niet helemaal aan uit wat fout ging die dag. Het is de enige wedstrijd dit jaar die niet liep zoals verwacht. Ik had geen supersnelle loopproef verwacht, eerder rond 1:45, misschien 1:40 op een goeie dag. Uiteindelijk kwam ik niet eens in de buurt. Ik heb zitten denken waarom. Een eerste factor is misschien dat ik in die 10 maanden voorbereiding nooit het gevoel had dat mijn lopen op weg was naar het niveau dat ik voor ogen had. Ik dacht gewoon dat het wel zou lukken, gezien de evolutie in de laatste paar wedstrijden. Het zwemmen en fietsen zaten wel goed. Het lopen maakte nooit de klik naar een hoge aërobe snelheid.

Ironisch genoeg, denk ik ook aan overtraining. Ik denk dat ik tussen Aarschot en deze wedstrijd teveel heb gedaan. Teveel nadruk op belangrijke trainingen (met het oog op prestatie) en te weinig aandacht voor herstel. De trainingsafbouw van bijna 2 weken was niet genoeg om alle opgestapelde vermoeidheid eruit te krijgen. De kwartafstand zou ik aangekund hebben, aangezien alles goed ging tot 2u30 in de wedstrijd. Mijn lichaam was niet klaar voor langer.

Leuke anekdote
We waren net een heuvel aan het ronden, toen ik Christie aanmoedigde om weer te lopen. Ze zei dat ik een goede loopcoach zou kunnen zijn. Ik was gevleid, lachte, en vroeg me af waarom. “Je hebt een mooie loopstijl, alsof je kan blijven lopen, en een goede stem.” Een goede stem!? “Ja, de kalmte in je stem toen je me deed overgaan in lopen.” Wat een compliment, maakte me echt gelukkig. Misschien moet ik daar ooit iets mee doen…

We zouden soms vergeten hoe zwaar begin dit jaar is geweest. De onderbroken nachten, ons jongste zoontje een week in het ziekenhuis, etc. De prestatie vorige week wilde misschien zeggen: “Goed, dat was het. Je hebt de limiet bereikt van wat dit jaar in jouw situatie mogelijk was. Het is nu tijd om het los te laten en je te focussen op je groeiend gezinnetje.” En dat is precies wat ik ga doen.

2 thoughts on “Halve triatlon in het prachtige New Forest, Zuid-Engeland

  1. ivan devos schreef:

    Toen ik je kort voor de wedstrijd nog behandelde voor je rechter voet (hoe was die trouwens gedurende de wedstrijd?) was de “aerobic challenge test” positief. Misschien toch een teken dat de uithouding niet goed genoeg was voor zo’n afstand. Hetgeen goed te begrijpen is met verstoorde nachten, tijd stelen om toch te trainen, twee kleine kinderen (hoe lief ook) ,praktijk, ect.. Al die elementen belasten toch op een of andere manier het gestel voor zo’n onderneming.

    Wat het compliment van Christie betreft i.v.m “een goeie loopcoach”, daar ben ik ook zeker van. Moest ik jonger zijn zou ik je zeker als coach vragen, mama trouwens ook.

    Zorg goed voor je gezinnetje, je papa

    1. admin schreef:

      De voet op zich was voldoende hersteld, tenminste op lokaal vlak. Tijdens de wedstrijd geen last ondervonden. Het onderliggende probleem daarentegen nog niet helemaal. Zoals je zei, Papa, was de ‘aerobic challenge test” een teken aan de wand. Ik was in de val van overtraining gelopen na de triatlon in Aarschot. Ik wou nog een niveautje hoger geraken voor New Forest, maar dat was teveel gevraagd op deze korte tijd. Ik had de goeie vorm van Aarschot moeten consolideren en beschermen, niet minachten en ondermijnen. Ik voelde wel veel kracht, maar dit werd bijgehaald door de onderliggende vermoeidheid. Ik heb mijn lesje geleerd (alweer, haha).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Name *
Email *
Website

Enjoy this blog? Please spread the word :)